W widocznym u góry każdej strony mojego bloga logo połączyłem symbole związane z moją działalnością internetową, moimi zainteresowaniami itp. Głównym elementem są oczywiście dwa oktagramy [mój ulubiony symbol], czyli tzw. gwiazdki udmurckie. 😉

Pierwsza z nich stanowi nawiązanie do wymyślonej przeze mnie w 2008 flagi spopularyzowanej następnie jako flaga narodów ugrofińskich.

Projektując logo bloga zachowałem najbardziej charakterystyczne elementy tej flagi, czyli czerwony kontur ośmiorakiej gwiazdy przepleciony różnokolorowymi paskami [zielonym, niebieskim i czarnym], natomiast ze względów kompozycyjnych zrezygnowałem z motywu krzyża skandynawskiego.

Zamiast niego w sercu gwiazdy umieściłem symbol, który zaprojektowałem dla nieodżałowanej grupy Luteranie w Polsce, a który nazwałem witróżą Lutra. Centralnym elementem tego minimalistycznego nawiązania do herbu Reformatora jest czarny krzyż nadający czerwonemu sercu funkcjonalność [przez wyróżnienie w nim dwu komór i dwóch przedsionków] i przechodzący płynnie w jeden z pięciu kolców białej róży; forma okręgu symbolizuje wieczność.

Ponadto w przypadku logo bloga w centrum witróży znajduje się jeszcze ukryty la jubilea simbolo – czyli skierowane ku sobie inicjały [łacinkowy i cyrylicki] najpopularniejszego języka planowego: Esperanto i Эсперанто, symbolizujące wspólnotę Zachodu i Wschodu, przy czym to łacinkowe E ze względów estetycznych przypomina tu raczej ukraińskie Є, co oczywiście również można zgrabnie wykorzystać interpretacyjnie.

Drugą gwiazdkę udmurcką zbudowałem przez nałożenie na siebie dwóch wciętych krzyży [czerwonego i niebieskiego], charakteryzujących się tym, że długość wszystkich 16 krawędzi tworzących każdy z nich nie jest identyczna [szczerze mówiąc na fladze Udmurcji gwiazdka ma właśnie taki wygląd, jednak ze względów estetycznych wolę wersję bardziej symetryczną]. Otóż krawędzie wcięć [oznaczone poniżej po lewej na biało] mają tu długość połowy przekątnej kwadratu pozostałych krawędzi [oznaczonych na czarno].

Nałożywszy na siebie czerwień i błękit uzyskałem wewnętrzny fiolet [co nawiązuje do tematu mojej pracy magisterskiej o nazwach barw w języku węgierskim]. Wreszcie osiem powstałych w wyniku nałożenia dwóch krzyży małych wcięć uzupełniłem małymi szarymi i czarnymi rombami, które razem tworzą charakterystyczny wzór z płytek podłogowych. Symbol rombu jest mi też bliski ze względu na to, że widnieje on [potrojony] w herbie guberni piotrkowskiej [na której dawnych ziemiach kiedyś mieszkałem].

Wewnątrz umieściłem charakterystycznie zmodyfikowany krzyż prawosławny [z ukośną poprzeczką na środku], który widywałem na cmentarzach w paru republikach rosyjskich [np. Karelii i Tatarstanie] i o którym niewątpliwie kiedyś napiszę osobny wpis.

Poszczególne belki krzyża pokolorowałem zgodnie z zasadami heraldycznego szrafirunku – poziomy błękit, pionowa czerwień, ukośna zieleń.

Krzyż otacza cytat z Ewangelii com napisał, tom napisał [J 19²²] będący podsumowaniem pierwszej reguły grupy LwP – zakazu usuwania własnych wpisów [ponieważ w nielogicznej mechanice fejsbukowej pociągało to za sobą usunięcie cudzych komentarzy].

Chaotyczny charakter napisu zawierający ligatury i nietypowe rozwiązania typograficzne nawiązuje do stylu ok. XVIII-wiecznych tablic z inskrypcjami fundacyjnymi stosowanymi np. w siedmiogrodzkich kościołach reformowanych. Uwagę zwraca też nietypowa forma litery Ł [z przekreśloną dolną kreską] spotykana np. na polskich nagrobkach z tego okresu.

Cały drugi oktagram jest otoczony przez cztery kontury [co stanowi luźne nawiązanie do Ezechielowej tetramorfy]. Są to po kolei:

• ligatura sześciu cyrylickich liter С, З, Л, Д, Т, Н, które po udmurcku można odczytywać miękko (ś, ź, ľ, ď, ť, ń) lub twardo (s, z, ł, d, t, n) w zależności od tego, czy następuje po nich litera zmiękczająca Е (ʲe), И (ʲi), Ю (ʲu), Я (ʲa) lub Ь (miękki znak) czy nie-, np. Э (e), Ӥ (i)
• oraz trzy stylizowane herby: Tomaszowa Maz. [Panna na Niedźwiedziu; ze względów kompozycyjnych został tu przedstawiony jako odwrócony],

• Węgierskiego [głównie Siedmiogrodzkiego] Kościoła Unitariańskiego [w oryginalnym herbie otaczający gołębicę wąż jest wprawdzie ᵒuroborᵒˢem, jednak zjadanie własnego ogona nie występuje w stanowiącym inspirację dla tego herbu wersecie: Oto Ja was posyłam jako owce między wilki; bądźcież tedy roztropnymi jako węże, a szczerymi jako gołębice. Mt 10¹⁶]
• i Warszawy [usymetryzowana syrenka]

Obu dolnym herbom przynależy po koronie; rysując je wzorowałem się na użytym na fladze Chanty-Mansyjskiego Okręgu Autonomicznego stylizowanym reniferzym porożu zaczerpniętym ze sztuki obu tamtejszych rdzennych narodów ugryjskich.

Zmieniłem jednak liczbę zakończeń na siedem, nawiązując do tego, że w języku mansyjskim liczebniki '7′ i '100′ są homonimami [oba brzmią tak samo: sāt]. Z kolei podwójność siedmiorakich koron stanowi nawiązanie do ewangelicznego nakazu przebaczania 77 razy, co oznacza dowolnie dużą liczbę [Mt 18²²].

Obie korony są przedstawione dynamicznie, jakby były właśnie zrzucane, co stanowi echo antymonarchistycznej winiety programu węgierskiego Teatru Narodowego z 1848.

Wreszcie ostro zakończone fale łączące oba oktagramy to nawiązanie m.in. do flagi Estońskiej SRR, a lekkie przechylenie krzyża z logo LwP w pierwszym oktagramie – do tzw. korony św. Stefana widniejącej nad tarczą herbu Węgier.

W logo można się dopatrzyć jeszcze paru innych symboli, ale te, które opisałem, są najistotniejsze.